Varsoviae nata
per rete divulgata
ad omnia scitu digna spectans

Martis die 23 mensis Aprilis 2019
Prima
Nuntii
Acta
Crater nugarum
Miscellanea
In orbe
Politica
Scientiae
Valetudo & medicina
Athletica
Oeconomia
Homines
Socialia
Percontatio
Religio
Opiniones
Insolita
Chronicae
Epistula Leonina
Sanctus
Cultura
Historia
Biographiae
Cinemata
Libri
Cultus Civilis
Poesis
Ellenica
Otium
Ars vivendi
Periegetica
Crucigramma
Hebdomada aenigmatum
facetiae
Fabulae
Holmesiaca
Narrationes
Superbia & odium
Crabatus
Varia
Vita Latina
Textus varii
Scholastica
Epistulae lectorum
Tempestas
Qui simus
Archiva
Annus 2018
Annus 2017
Annus 2016
Annus 2015
Annus 2014
Annus 2013
Annus 2012
Annus 2011
Annus 2010
Annus 2009
Annus 2008
Annus 2007
Annus 2006
Annus 2005
Annus 2004

POESIS

DE AMICITIAE CASIBUS

Sphaera superna, tu caelum omnia sola gubernas,
unde haud vos stellae at homines veniunt, mihi perfer
verba sonosque, suavis amica tonum atque virorum.
Caelestis Meliboeus, ego custos polum et Ursae,
lucifer aequoris, is, quem Maccus litore accit:
astrorum princeps Arcturus convocat aures.
Gemina mille vident mortalium, opes animasque
miror, confertur nec longe ambitus astrum:
et rutila camara sero ac sapphirina noctu
convehere astra polos sulcantia, iungere divos,
pingere tactu suo orbes iricoloribus aere.
Stella sibi illigat alteram et inserit astra novisque
sedibus, at Cosmos, vetus aeternus, rotulam ignis
daedalus admovet, ac monstrat opus et simul aevi
antiqui semperque novo anhelitu commotum;
lux, ubi lumina implet nocte virum calidisque
et frigidis radiis perfundit gentium amores,
excitat, ut beluarum falcula corpora laedit,
corda virum ac temere adturbat animos per turben
sensuum. At ut vertex mari nescitur unde sit ortus,
sic per lumina quo scintilla adeat cuicumque
obscurum est. Fata hoc hominum astris inligat almus
globus caelum: animos lychnus coniungit ac unit.
Ac mortalium animus de sideribus volat aere
aequo, attingit humum levi Terraque corpora fingit:
ambitus astrum hominumque volutat amicitiam, quae
maxima mortalis iuvat virtus hominesque
et fovet atque animos ardentia admicat* astra. *verbum novatum
Lumina noctis alunt animos ac numina caeli
mortalis tabula promovent maculata colore
picta, corda hominum mutila adsulcant mare, terram,
parte sua seiuncta animamque novam inquirentes.
Nubila caeli adrepit humumque homo, nomen amici
ardet pectore lumine orbum, oculos cupit atque,
nanctus corpus amoris, currens influit amnis
trusus, vincula findens, primum ubi agnoscit amicum.
Adfines animi ut identidem ad locum eundem
conveniunt pietate sua, ubi amor cupit unum
ex animis confundere; semper amicus amandum
consimilem sibi colligat ac substantiam, amore
praesente. Ut scintilla foco avolat, alio patri
atque suopte modo volitat, sic sensus motus
ordine nullo suos actus sequitur: libere atque
indomite quatit arma virumque animos invictus.
Una anima atque amor, ipso adolescere, qui pane tecum
se satiavit et una libertas tempore eodem:
flores flatibus aurae, cum pandit Zephyrus, fons
venti, ad verticem ac filius Maeotidis astri
pascua, armenta, Amaryllidem atque Amathusiam ac aevi
aetatem ab oculis monstrat, ibidem avolitant per
nubila caeli, una coniuncti et rutilo atque
perspicuo aere. Et anulo ac aetheria harmonia se
adspiciunt animusque suus trepidat speciemque
contemplant placide a vento intermundia caeli,
aequora nubium inacti. Candida caela via una
calcant complexi, levi venti spiritu pulsi,
atque, fere uno pectore, gaudia vulneraque aeque
excipiunt, idem amor creat astrum adiunctio ac cordum.
Numquam oculus gemino caret atque manus similiore,
sic homo, amicum ubi amittit, qui sua pectora mulcet,
advena terris pervagat ac, quasi sanguine victus,
relinquit bene velle: nec astra potentiam haloque
sola queunt ac lumina, tamquam expertia toto,
infrenare, nec ambitum, aevo antiquior atque
caelo, desinere, adlapsis stellis mare nigrum.
Sicuti semita siderea, haec concordia vitae
lumen halosque est: semper amicum, sineque verbis,
cor fremit una, cum altera pectora habenas scindant,
atque voluntas, ut alas aeque movet volucer, sic
revera aequanimis levis avolat aequora caeli.
Quidpiam ocellos lumina longinqua et potiora
adferiunt? Caput undique, opimae lucis origo,
aboritur, mihi maxima luminum ac astrum amor et me
convehit: amnis ibi patet ample, sed cumulus sub
sidera alia mersit, cuncta mi paret et aevi
mundique vita. Aqua, tellus et aer mi oclis adsunt:
nunciam ego modo lychnus, sive favilla, fio atque
omnia lumina monstrant, ipse modo aspicio per
nitida caela. Potentiam, halo nunc maxime Cosmos
monstrat: corpora vitrea colant mi mare lucis
iricolore, absolvit sceptro vincula noctis
custos visu puer, tamquam astris corpore vivus,
ac mihi mirum apparuit aliquid, ab oculis nec
recte internotum* ex mari lucum, inspexi longe *verbum novatum
fontem aquulae guttas salientem, poculum aeneum
implentem atque, ubi lumen discerpit leviter se,
anguis ac illa colubra cito serpit, trahit una
spiris ansas, implicat anguillam, et simul astra
specto, de quibus hasta per alas scendit et illa
corpora cordaque adhaerentur signaculo, dico,
aevum aeternum. Aspexi facellas innumeras et
lumine, halo atque colore comaque, deumque oculos, cum
et nobis illam vitam hominum spectant item itemque
versicolorem; colligit illa via aliger atque
lactea, iricoloris, iunctis cordibus astris.
Primum ubi cor rerum naturae candide sensus
accipit, amplexus Noctis manibus mihi ocellos
umbris occulit atris, flumina astrum animumque
atque silentia imago coronae abigit umbrae.

scripsit Andreas Nouocomensis


  UTILIA

Bibliotheca Augustana
The Latin library
Latinitas Romana Salesiana
Poesis Latina Hodierna

  VARIA

  SCRIBE NOBIS

 

Latine loqui disce!!


Subnotationes fient
ante finem Septembris.

==============

=============

AMICI EPHEMERIDIS: