Varsoviae nata
per rete divulgata
ad omnia scitu digna spectans

2004 - 2014
IAM DECEM
ANNOS!
Veneris die 29 mensis Aprilis 2016
Prima
Nuntii
Acta
Crater nugarum
Miscellanea
In orbe
Politica
Scientiae
Valetudo & medicina
Athletica
Oeconomia
Homines
Socialia
Percontatio
Religio
Opiniones
Insolita
Chronicae
Epistula Leonina
Nuntii Finnici
Sanctus
Cultura
Historia
Biographiae
Cinemata
Libri
Cultus Civilis
Poesis
Otium
Ars vivendi
Periegetica
Crucigramma
Hebdomada aenigmatum
Fabulae
Holmesiaca
Narrationes
Superbia & odium
Crabatus
Varia
Vita Latina
Textus varii
Scholastica
Epistulae lectorum
Tempestas
Qui simus
Archiva
Annus 2015
Annus 2014
Annus 2013
Annus 2012
Annus 2011
Annus 2010
Annus 2009
Annus 2008
Annus 2007
Annus 2006
Annus 2005
Annus 2004

SANCTUS
SANCTI FRANCISCI ITINERARIVM (

SANCTI FRANCISCI ITINERARIVM (IV)

Trium ecclesiarum consummato iam opere, cum in ea quae erat Virginis Mariae, moraretur assiduus, illius Matris suffragantibus meritis, viam perfectionis invenire meruit per infusum sibi divinitus spiritum veritatis. Cum enim quodam die inter sollemnia Missarum legeretur Evangelium illud, in quo discipulis ad praedicandum mittendis datur norma vivendi, ne scilicet possiderent aurum vel argentum neve in cinctoriis pecuniam nec peram deferrent in via neu duas haberent tunicas nec calceamenta nec virgam (Mth 10,9-10), mox horum verborum auditu tanta eum virtute Spiritus Christi perunxit et induit, ut in formam vivendi praefatam non solum notitia et affectu, sed etiam vita et habitu transferret. Statim enim caligas deposuit, reiecit baculum, peram pecuniamque, et una contentus tunicula, dimissa corrigia, pro cingulo funem sumpsit, omnem sollicitudinem cordis apponens, qualiter audita perficeret et apostolicae regulae semet per omnia aptaret.

Denique Spiritus Christi vi flammea totus accensus, coepit ut alter Elias veritatis aemulator exsistere, coepit etiam aliquos ad iustitiam inducere, coepit quoque ceteros ad poenitentiam invitare. Erant autem eius eloquia non inania nec risu digna, quod erant virtute Sancti Spiritus plena, erant medullas cordis penetrantia, ut etiam in vehementem stuporem audientes converterent et obstinatorum mentes mollirent efficaciter. Innotescente enim apud multos sublimi eius sanctoque proposito tam ex doctrinae simplicis veritate quam vitae, coeperunt eius exemplo viri quidam ad poenitentiam animari et eidem, relictis omnibus, habitu vitaque coniungi, quos Fratres Minores vir humilis censuit appellandos.

Fratrum vero iam consummato senario, cum pius eorum Pater et pastor locum solitudinis nactus, vitam deploraret adolescentiae non sine quadam culpa transactam, sed etiam sibi et proli, quam ‘in Christo genuerat’ (1Cor 4, 15), veniam postularet et gratiam, eminenti in eum superveniente laetitia, certus factus est de remissione plena omnium delictorum, usque scilicet ad ‘quadrantem ultimum’ (Mth 5, 26). Tum raptus supra se et in quoddam lumen totus absorptus, luculenter conspexit ea, quae circa se fratresque futura erant;

sicut ipse postmodum, Ordinis profectum et dilatationem proxime futurum annuntians, fratribus comiter reseravit. Cum autem ad duodenarium crevissent, disposuit Dei famulus cum illo coetu Sedem adire apostolicam, ut ostensam sibi a Domino normam vivendi, quam et brevi sermone conscripserat, suppliciter et instanter posceret eiusdem supremae Sedi illi proponat approbandam.

Properantem itaque illum cum sociis ad conspectum Summi Pontificis, domini scilicet Innocentii tertii, praevenit eum dignatione clementiae ‘Dei virtus et sapientia Christus’ (1Cor 1,24), suum per visionem monens vicarium,

ut supplicanti pauperculo et placidum daret auditum et benignum praeberet assensum. Vidit enim in somniis Pontifex ipse Romanus Lateranensem basilicam ruinae fore iam proximam, quam quidam homo pauperculus, modicus, et despectus, proprio dorso submisso, ne caderet, sustentabat. Cum igitur in fratre Francisco sapiens contemplaretur antistes simplicis animi puritatem, mundi contemptum, paupertatis amorem, propositi perfecti constantiam, animarum zelum ignitumque voluntatis sanctae fervorem: „Vere – inquit – hic est is, qui opere ac doctrina Christi sustentabit Ecclesiam”. Proinde ad eum devotionem concipiens ac petitioni eius per omnia se inclinans, approbavit Regulam, dedit de poenitentia praedicanda mandatum, postulata tunc cuncta concessit et plura se concessurum in posterum promisit.

Scripsit fr. Benedictus Huculak OFM - 19/03/2016



  UTILIA

Bibliotheca Augustana
The Latin library
Latinitas Romana Salesiana
Poesis Latina Hodierna

  VARIA

  SCRIBE NOBIS

 

Latine loqui disce!!


Subnotationes fient
ante finem Septembris.

==============

=============

AMICI EPHEMERIDIS: