Sinistranis exemplar decem euronum

Nuper amicorum filiolam rogavi quo munere vellet adulta fungi. “Praeses Reipublicae” respondit. Parentes, ambo socialistae, aderant. Denuo rogavi: “Praeses si olim fieres, quid imprimis tibi faciendum putares?”. Ea statim respondit: “Cibum et tectum omnibus pauperibus dabo”. Parentes libentes subriserunt. “Eia” inqui “quam laudabile propositum!”.

Addidi: “ad hoc propositum perficiendum non est necesse - inqui - ut sis Praeses. Cras venias, si vis, ad domum meam ut hortum expurges et riges egoque tibi eurones dabo decem; deinde te ad mercatum adveham; ibi semper est vir pauperrimus qui eleemosynam petit; eurones decem ei dabis ut emat cibum et incipiat cumulare ad domum habendam”. At puella, postquam secum cogitavit, me firmiter ad oculos intuens, rogavit: “Quidni iste pauperrimus vir ad domum tuam incedit, laborat, eique decem eurones das ipsi?”. “En tibi” inqui “feliciter; iam dexterana facta es!”.

Indeque parentes mecum non sermocinantur.

Sarcophagus ligneus in autoraeda Venetiae itinera pererrat

Estne in orbe populus qui mentis alacritate et inventionibus cum Italico certare possit? Minime, sine dubio. Historia, de qua narraturi sumus, incredibilis vobis lectoribus videbitur, nisi forte consideratis eam in Italia evenisse.

Abhinc multos annos homo quidam curriculum cyclomotoribus aptum aperiendum curavit, quod postea urbis praefectus, causa culta ex silvestribus faciendi, delevit. Utinam hoc non fecisset!

Miser homo cotidie male (ipsam mortem) praefecto precatus est. Precationes autem non feliciter eveniebant. Mater Domini illi in somnio venit (haec adfirmat) dixitque praefectum morti obiturum fuisse si, itinera in autoraeda cum ligneo sarcophago fecisset et mille ecclesias visitavisset. Hac re cotidie Venetiae itinera percurrit, singulas ecclesias visitat sperans Matrem Domini id facturam esse, quod is facere non audet. Epistulam, in qua votum continetur, saepe civibus cognoscendi cupidis monstrat. Primo cives singulari visu obstupuerunt; fuerunt qui, insolitam autoraedam transeuntem videntes, duos digitos instar cornuum ostenderint, fuerunt etiam qui testes tetigerint quasi adversam fortunam deprecari vellent. Diebus praetereuntibus spectaculum non insolitum factum est. Ubi terrarum, nisi in Italia, aliquid simile evenire potest?

De religione docenda

In caupona universitatis cuiusdam Germanicae discipulus atheisticis opinionibus corruptus, potatu nimio ebrius, tres magistros ineuntes adgreditur qui alius catholicam alius Lutheranam alius Judaicam religionem in eadem schola docebant. "Ineptos et timidos falsarum opinionum divulgatores! qui discipulos ignaros doctrinis inanibus decipere soliti estis, quieti in aulis tepidis contionantes! prophetas pristinos admiramini, qui mortem non metuebant: si viri essetis, vel ursis veritates vestras fictas nuntiaretis!" Viri religiosi silentes abierunt, de vehementi contumelia recogitantes.

Post unam septimanam idem discipulus vini poculum in eadem caupona sumens, incidit in magistrum catholicum, cuius bracchium dexterum gypsato ligamento obligatum erat. "Quid tibi accidit?" ait discipulus obstupescens."Verbis tuis acribus percussus - respondit ille - in silvam me contuli ut evangelium Jesu Christi ursis nuntiarem. Animal demum inveni placide in prato deambulans, appropinquavi et bracchio protento aspersorium supra eius caput agitavi dicens: 'Creatura Deo dilecta, ego te baptizo in nomine Patris ...' Bestia tamen, repentino motu deprehensa, me aggressa bracchium meum tam vehementer momordit, ut ossa infringeret. Laetor nihilo minus, quod cruorem effudi evangelii nuntiandi causa!" Commotus discipulus: "Re vera maior est fides tua - inquit - quam puteveram."

Appropinquavit subito magister Lutheranus, sella rotaria sedens, praesentibus valete dicens. Cui discipulus "Quomodo - ait - crura tua adeo affecta sunt, ut deambulare tibi non liceat?". "Verbis tuis acribus percussus - respondit magister - in silvam me contuli ut evangelium Jesu Christi ursis nuntiarem. Cum ursum apud rivum quietum vidissem, ei laeto vultu appropinquavi evangelii verba legens. Animal perterritum me aggressum est: in rivum praecipitatus sum, unde adiutores tantum me extollere potuerunt. Laetor nihilo minus, quod evangelii gratia mihi patiendum sit!" Christiani fidem admirans discipulus: "Re vera - inquit - maior est fides tua, quam putaveram!". Respondit Lutheranus: "Nobis visitandus est collega noster Judaicus, qui in nosocomio vitam periclitatur!" Ita manipulus doctorum ad proximum nosocomium sollicitudine motus se contulit.

Ibi iacebat semimortuus miser Moysis assecla, ligamentis totum corpus involutus, per cannulas bracchio infictas altus et aërem tubo cummeo adductum vix trahens. "Quidnam amice tibi contigit? quis in tales angustias adduxit?" anxius clamavit discipulus. "Forsitan - respondit infelix exigua voce - intempestive ex circumcisione coepi ..."

Epistula lagoenae inclusa

Puer 13 annorum lagoenam in aquis fluctuantem cum epistula inclusa invenit in ora Kaliningradi in Russia.

Lagoenam abhinc annos 24 in mare eiectam puer Danilus Korotkikh invenit; quae lagoena ab alio puero Franco (Frank) Uesbeck die 7 mensis Sept. anno 1987 dederat in aquam. In lagoena epistulam Theodisce conscriptam incluserat. Dannili pater, qui Theodisce didicerat, litteras legit et filio transtulit. Ibi erat inscriptio cursualis ad quam Danilus litteras nuper misit.

Francus Uesbeck huius rei vix erat memor, proptera quod, cum lagoenam in mare eiecit, vix erat annorum quinque et nunc vitam degebat cum uxore et in mensa argentaria laborabat; attamen Franci parentes domicilium ab eo in epistula inscriptum non mutaverant et Danili litteras acceperunt.

Scripsit Paulus Kangiser

Duae opiniones de telephono

Cum primae notitiae de telephono saeculo XIX latae essent, quidam burgomagister Septentrioamericanus, admiratione permotus, vaticinatus est telephonum unum singulis oppidis olim esse futurum; quidam vero Anglus putabat telephona non necessaria esse quia cives Angli plurimis tabellariis utebantur; saepe igitur accidit ut mutationes praesertim technologicae coaevis invisae pergunt, sive novitate exsultantibus sive de re incredulis.

Scripsit Paulus Kangiser

Subnotationes fient
ante finem Septembris.