|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
VITA LATINA
Nuntii de orbiculo Latinitatis Vivae fautorum. De Leopoldo et RichardoCarmen magna laude ornatum in Certamine Scaevolae Mariotti dicato.
Oppidulique domus superat delubraque amoeni collis et in celso sita moenia colle uetusta arx fuerat fortis, pridem collapsa ruina: Scande iugum, ut possis spectare sub arce fluentem Danubium et uallem, pomus quam florifera ornat quamque Lyaeus amat tot cliuis insitus arte, denique uti spumans uinum per pocula mentes oraque delectet: Petit arua merumque uiator. En hic uersanti tibi forsitan incola narret, hac quis in arce dies alienus degerit olim - nec rus causa uiae nec pocula grata fuerunt - curque sit hic captus seruatus carmine amici.
In regione sacra dum tristia bella geruntur et studet Europe loca sancta ex hostibus ense eripere, Austriadum ductor Leopoldus in amplis regibus et ducibus fuit atque ingentia fortis proelia commisit crudelesque expulit hostes. Quas Dominus pedibus terras calcauerat ipse, reddere Christicolis studuit tunc turba per arma nobilis et maduit perfuso sanguine terra. Marte furente superbo exercitus obsidet arcem atque ad Achon multi pereunt, tamen instat et urget firmaque progrediens oppugnat moenia miles. Pacta est deditio, cum iam defendere muros non possent Arabes. Ingens exercitus instat militibusque patent portae concordibus urbis, sed mala lis oritur. Deuictis hostibus ipsi uictores certant: Leopoldus iura poposcit ac reges eadem et reliquis uictoribus aequa. Praemia magna negant, sibi quae uirtute parata censet, et ipse pari dicit pugnasse superbus se studio, Tyrias agmen cum clauderet arces: „Num nos infestis uidistis cedere telis, quae iaciebat Achon, quantumque ego Marte feroci inque acie valeam, uos ignoratis, amici? Cur potuit uobis meritum mihi demere honorem aemulus – ah – passis? Deberi praemia nostis magna mihi atque isdem fas est mihi iuribus uti!” Rex socium risit, quem miserat Anglia magnum trans mare, „Dux, non es regali dignus honore! Quale genus tibi sit, quaero. Num sanguine regum cretus es? Ast atauis ego regibus editus. I nunc!“ iudicat – heu! – nec fert Leopoldum tanta uolentem Richardus cogitque ducem decedere saeuum.
Hic ulturus abit labem. Data uela ab eunte sunt e conspectu Tyriae telluris in altum et ruit aere salis spumas. Cui uulnus et ira haerent pectoribus: „Poenas dabit ille nefastus!“ Cum res per fratrem misceri nosset in Anglis, patria constituit Richardus ad arua redire. „Sunt seruanda mihi mea regna. Celerrime abibo, nam deserta diu caret Anglia rege.“ Per aequor longum tunc fit iter regi montesque per Alpes: Callidus ut uulgus – Leopoldum haec arua tenere sciuit – deciperet, miseris sunt uestibus usi. Vindobonam ueniunt pauperque uiator, ut escam sumeret, esuriens intrauit nocte tabernam. Cena merumque placent. Puero datur aureus – ecce! Vnde sit insolitus nummus, mirantur, et ipse, qui dederat nummum, dubius – Pauperne uiator? - aduena censetur uigilumque cohorte uocata in media capitur Richardus cognitus urbe.
Praeda duci placuit. Captus defertur in arcem, quae colli imposita est et euntes despicit undas. Nec iuuat unda fluens animum nec pulcher ab arce prospectus. Retinent firmissima moenia clausum.
Hoc uersante diu – fugiendi nulla facultas - tam procul a patria coeperunt quaerere regem. Isse uirum dicunt, cui rex Richardus amicus, carminaque edentem per terras clara uagatum. Vox quotiens sonuit, quotiens responsa requirens frustra sperauit! Venit illam denique cantor Danubii ad uallem et turres ibi conspicit arcis. Edit uoce sonos, stupidae quos mille precatos aures audierant, „Vtinam noscatur amici cari uox!“ optans et cantat carmina utrique cognita. „Te nolo misere, Richarde, perisse credere, amate. Latesne in carcere“, cogitat, „atro?“ En iterum atque iterum repetit sua carmina uates. Versibus auditis respondet carcere clausus notaque uox uatis demum cognoscitur intus. En, Richardus adest toto quaesitus in orbe.
Quomodo fiet, ut haec liber rex moenia linquat, quaue ducis memorem Leopoldi leniet iram rex ratione? Ducis manet alta mente repostum iudicium regis spretique iniuria honoris. Nuntius ancipites emittebatur ad Anglos extorquebaturque pecunia: Soluere iussis maxima danda duci est argenti copia cari. Argentumque ferunt Angli stipantque carinis argentum, ut mittant exacta talenta per aequor.
Acceptis opibus sinitur Richardus abire liber, uti patriam post tempora longa reuisat. Te quoque delectat, Leopolde, pecunia sumpta: Qua munire licet munitaque condere castra: Nunc duo ualla monent argento debita regis seruauisse uirum fidentis carmen amici.
Scripsit Martinus Zytophilus
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
