Thomas Różycki, Bestiarii auctor, dicit Paulo Gołoburda se post quodque opus scriptum facultatem scribendi amittere et quasi debere denuo discere linguam. Hoc confirmatur ab eius carmine ante multos annos scripto, cuius nomen est Alphabetum.

Lato się kończy deszczem w tej taniej dzielnicy,
gdzie dwie chude dziewczyny obchodzą granice
jak lotny patrol; Mimi i ta druga, ruda,
przez którą już dwunastu uwierzyło w cuda,

kiedy zdjęła sukienkę nad rzeką, w niedzielę,
i teraz się modlą do niej w świetlistym kościele,
aż pocą się obrazy. Pokój jest nieduży,
ze śladami świetności i tłustego kurzu

na lustrze, które krzywi okopcone ściany,
lekkie plecione krzesło, lampę, żółte plamy
na stole i podłodze. Uczę się języka,
niech mi pozwoli nazwać to, co się wymyka

przez uchylone okno, w noc. Nadał imiona
takim dniom przecież po to, żeby mnie pokonać.

 

Aestas imbre deficit vico in misello,

quem, ut duo vigiles, graciles puellae

obeunt: Mimallo et, rufi cui capilli,

ob quam in miracula bis sex credunt viri,

ut viderunt amnis in ripa, die Solis,

nudam. Quisque clara nunc aede eam colit,

sudent ut imagines. Parvum est conclave,

olim pulchrum. Speculum spurcum monstrat prave

piceas parietes, lychnum, sellam plexam

luteasque maculas, solum quae et mensam

turpant. Linguam disco, ut eis nomen certum

dem, quae per fenestram me linquunt adapertam

et in noctem fugiunt. Nomina dat lingua

nam diebus talibus, ut me eis vincat.

                                                                       Nicolaus Simonides