SUMMARIUM

 

Petrus Pazinski loquitur hic cum Paulo Dunin Wasowicz de suo novo libro, cui titulus est Deversorium. XVI et XVII saeculo multi libri habebant in primis paginis epigrammata in honorem auctoris operisque scripta. Haec exempla secutus, limericum composui, ut Deversorium celebrarem:

 

Piotr Pazinski przedstawia pensjonat,

gdzie byl w wieku budzenia sie gonad.

Czy sie powiesc zda komu

byc ponizej poziomu

Kindheitserinnerungen? Jest ponad!

 

Est pulcherrime pictum a Petro

deversorium, ubi is retro,

valde iuvenis, degit.

Num quis, librum qui legit,

dicet: „Stilo is scriptus est taetro”?

 

In colloquio Petrus mentionem facit Abrahami Brumberg. Is vir doctus et scriptor, anno praeterito mortuus,  fuit etiam carminum Iudaeorum optimus cantator. In eius disco inscripto De amatoribus, somniatoribus et furibus invenitur hoc carmen, ab Odessae incolis olim adamatum:

Chaim vel Vitalis

premebatur malis,

obsoletas is emebat res.

Homines frequentans,

multos nosse tentans,

obsoletas is vendebat res.

Cruciatus miser homo subit.

Bracas perdidit, nescitur, ubi.

Qui eodem vivunt vico,

dant consilium amico:

– Tu tabernam aperi!

Obiit Vitalis,

iam est liber malis,

annos decem terra premit hunc.

At uxor, Vitalissa,

quo modo, nescit ipsa,

etiam huic natos edit nunc.

Tum nascuntur bini,

tum nascuntur trini,

tum nascuntur una quattuor.

Res est valde mira, tam abunde

nasci liberos, nescitur, unde.

Num Vitalis (sed non for, quo

modo) facit id ex Orco?

Iam tabernam operi![1]

Tales scriptores ut Petrus Paziński videntur mihi simile miraculum efficere: donant ei
 vitam et fecunditatem mundo, quem iam mortuum esse omnes putent.

                                                                                            Nicolaus Simonides

Żył, był biednyj Chaim,

nikiem nie zamieczajem,

alte zachn Chaim pokupał.

Chodił on po kwartiram,

imieł on swiazi s mirom

i alte zachn Chaim prodawał.

Eto wot rabota priamo muki.

Potieriał nasz biednyj Chaim briuki.

I wo drużeskoj biesiedie

goworiat jemu sosiedi:

– Chaim, ławoczku otkroj!

Oj!

Umier biednyj Chaim,

nikiem nie zamieczajem,

uż diesiat let on in der erd leżyt.

A żena jego, Chaja,

sama nie ponimaja,

diesiatyj god jeszczo dietiej rodit.

To rodiatsja dwoje,

to rodiatsja troje,

to rodiatsja srazu wczetwierom.

Eto wot rabota priamo czudo.

Dieti rodiatsja, sam nie znajesz, otkuda!

Widno, Chaim s togo swieta

prodołżajet dełat’ eto…

Chaim, ławoczku zakroj!