|
|
|
POESIS
DIES AUTUMNALIS
Descendit sol inferius currens suo in orbe
extremam ad terrae regionem ubi litora cedunt
Oceano horrendo deserto squalido et atro
velox adventat nox aegris fert requietem
frigido in aere tum tenebrae subito omnia celant.
Alba subit caligo animis, versatur amara
taedet mane exire domo, nihilominus illic
esse etiam magis in turbam se immittere crebram
in fluxum currentem hominum celeri pede inire
officiis servandis quo tendit properantem
dum lux pallida tunc extemplo nubila rumpit;
inter tecta patent interdum caerula caeli
congeries et flammea humi strata est foliorum.
Tandem amissa dies ac vexat inertia vana.
Vesper rursus adest exstincto lumine parvo.
scripsit
Lydia Ariminensis
|
|
|
